Fotografia pojawiła się w moim życiu niepozornie.

Zaczęłam robić zdjęcia z potrzeby zatrzymania tego, co ważne — chwil, spojrzeń, emocji.

 

Jestem mamą, kobietą z głową pełną obrazów i sercem otwartym na ludzi.

 

Nie tworzę w studio, nie ustawiam emocji. Szukam ich w codzienności — prawdziwych, ulotnych i szczerych.

 

Miałam też szczęście.

We właściwym momencie spotkałam nauczyciela, który z ogromną cierpliwością podzielił się swoją wiedzą i spojrzeniem.

To spotkanie dało mi kierunek.

 

Każde zdjęcie to mały fragment opowieści.

A ja uczę się ją opowiadać coraz bardziej po swojemu.